Κείμενο: Κατερίνα Νικολοπούλου
Φωτογραφία: Flickr

Μέχρι σήμερα, η επικρατέστερη άποψη σχετικά με τη δημιουργία της Σελήνης ήταν αυτή που πρέσβευε ότι ο δορυφόρος του πλανήτη μας γεννήθηκε από πρόσκρουση της Γης με κάποιο μεγάλο ουράνιο σώμα. Σε αυτή την περίπτωση όμως, βάσει προσομοιώσεων, το φεγγάρι θα έπρεπε να αποτελείται κατά 80% από την ύλη του άλλου ουράνιου σώματος και μόνο κατά 20% από την ύλη της Γης, κάτι που δεν ισχύει στην πραγματικότητα. Η γεωλογική σύνθεση της Σελήνης είναι σχεδόν πανομοιότυπη με αυτή της Γης, κλονίζοντας το εν λόγω σενάριο και δίνοντας περιθώριο στην ανάπτυξη νέων θεωριών.  

Ο Ρομπ ντε Μέιτζερ, από το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Ακρωτηρίου της Ν. Αφρικής και ο Βιμ βαν Βέστρενεν, από το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ υποστηρίζουν ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε από μια φυσική πυρηνική έκρηξη στο μανδύα της Γης, κατά την οποία ένας τεράστιος πίδακας ύλης εκτοξεύτηκε στο διάστημα από το υπέδαφος. Η σκέψη αυτή δεν είναι εντελώς νέα για τον επιστημονικό κόσμο: το 1879, ο Γεώργιος Δαρβίνος, γιος του διάσημου Κάρολου, διατύπωσε μια θεωρία σύμφωνα με την οποία Γη και Σελήνη αρχικά αποτελούσαν μια ενιαία μάζα λιωμένου βράχου, η ταχύτητα περιστροφής του οποίου ήταν τέτοια, ώστε η βαρύτητα ήταν μόλις οριακά μεγαλύτερη από τις κεντρόφυγες δυνάμεις.